اگه بخوام آدرس دقیق بدم باید بگم توی یک کوچه خیلی پرتردد

 که الآن دیگه یک طرفه شده همون اوایل کوچه یعنی دومین خونه.

یک خونه جنوبی با یک در کوچیک که دو تا پله میخوره

ومیره بالا.درکه باز بشه یک پرده آبی رنگ اولین چیزیه

 که میبینی.سمت چپ یک دره که انگار در اتاق اسرارآمیزه

شاید هم مدخل سرزمین عجایب!

اتاقی که همیشه ورود ممنوع بود واز اونجایی که آدم رو

 از هر چی منع کنند بیشتر حریص میشه ما بچه ها حریصانه

 به دنبال ورود به اون اتاق بودیم.

یادته چقدر دعوامون میکردی که:

"اون اتاق دایی تونه نرید توش! ناراحت میشه!"

بعد اون اتاق یک سالن نه چندان عریض،نه چندان طویل

بود که چند قدم جلوتر یک در سمت راست بود که توش با

 دو تا فرش مفروش شده بود.یه خونه خیلی ساده با یک

 طاقچه قدیمی قشنگ که روش یک چراغ نفتی بود

وقرآن ویک ساعت شماطه دار ازاون قدیمی ها.

سقف خونه چوبی بود.توی مثلا آشپزخونه یک یخچال ،

یک کمد،یک میز که روش ظرف بود.یک اجاق گاز کوچیک

 که روی یک میز کوتاه نشسته بود.

روبروی این اتاق،اتاق مستاجربود.مستاجرهم یک پیرزن

 ۶۰-۷۰ساله بود باصورت ودستهای چروکیده ولهجه غلیظ

نیشابوری.ولی کمری راست واراده ای محکم که علاوه بر

 خودش واسطه روزی رسوندن به چند نفر دیگه هم شده بود.

تنها زندگی میکرد ولی چند تا بچه داشت.

با سه تا پله میرفتی تو حیاط باصفا.که یک حوض عمیق

وبزرگ روبروی پله ها بود.سمت چپ یک باغچه با چند تا

درخت خیلی بلند ویه عالمه بوته گوجه فرنگی وفلفل و بادمجون

 وچند تا گلدون که همه شون مال پیرزن همسایه بود.

 زیر اتاق اجاره ای یک زیر زمین بود با شش-هفت تا پله .

یک در چوبی که  از بیرون قفل میشد باید به محض ورود

 برق روشن میکردی چون خیلی تاریک بود.دو طرف

 زیرزمین پر بود از خرت وپرت.یک سقف گنبدی داشت.

 ته زیر زمین از وسط نصف میشد سمت چپ حمام بود که

آخر ترس بود.سمت راست پر از آت وآشغال بود

ویک پنجره کوچیک که به کوچه باز میشد ومحل

 عبور ومرور گربه ها بود.

پشت در یک نفر که هیچ وقت نفهمیدیم کی بود ولی حدسمون

 همیشه روی جواد خاله بود با ماژیک قرمز نوشته بود:

"لطفا وارد نشوید!دراین مکان جن وجود دارد."

که به محض بسته شدن در، چشمت به این نوشته می افتاد.

یادته ظهرها با صدای اذون می دویدیم ووضو میگرفتیم

ومیرفتیم مسجد محله تون واونجا برای منی که هنوز به سن

تکلیف نرسیده بودم

 چیزهای عجیبی داشت.مثل اینکه بین صف زنها ومردها

 پرده ای نبود ومن محو تماشای نماز خوندن امام جماعت

 میشدم یا کسانی که دیر به نماز میرسیدند و یک کم نماز

خوندنشون فرق داشت....

حالا دیگه تموم شده. همه اینها رفته. دیگه نیست.

از همه مهمتر وجود توئة.چون تو دیگه نیستی.

چند ماه پیش رفتم اونجا میدونی دلم خیلی گرفت. آخه من تو

 این همه سال دیگه اونجا نرفته بودم.قبلا هر وقت میخواستم

 تصور کنم فکر میکردم اگه برگردم اونجا بازهم میبینم که اون

 خونه همونطوریه.فقط فرقش اینه که تو دیگه نیستی.

ولی قبل از تو، اون خونه رفت.

یک خونه شیک دو طبقه،با نمای شیشه نمیدونم چی چی  دیدم

که بیشتر از اهالی اونجا با خود خونه احساس غریبی کردم.

آخه چه بلایی سر خونه کودکی هام آوردند؟

ولی خب سرزمین کودکی های من به اندازه اون زیرزمین یا

حیاط خونه تو نبود که حالا از بین بره که به وسعت قلب

 بزرگ ودستهای مهربون توبود.به وسعت خاطره هایی بود که

صاحبشون تو بودی.خاطره ی اون هندوانه ای که من وتو

 میخواستیم به ثمر برسونیمش،اگر چه هیچ وقت به

 ثمر نرسید ولی بهونه ا ی شد برای روز شماری اون تابستون.

خاطره اون شبی که برق قطع شد وبارون میومد وما

میخواستیم چراغ نفتی رواز اززیرزمین بیاریم ونفت کنیم.

خاطره آرزویی که هیچ وقت برآورده نشد:آرزوی رفتن

 به پشت بوم خونه ات.وهزارتا خاطره دیگه که تمومی ندارن.

ولی تو عمرت تموم شد

تو توی یک ظهر بهاری رفتی وما نوه هاتو توی شهر بزرگ

 جوونی رهاکردی.

چرا وقتی مادر بزرگها وپدر بزرگها میرن انگار نوه ها

 یک دفعه بزرگ میشن؟

من نمیخواستم بزرگ شم.

خالق ای آورده ازهیچم به هست    

این جوانی دخمه رنج وبلاست

من غریبم  در دل   شهر   بلوغ  

   سرزمین آرزوهایم  کجا ست ؟